گویی با غالیه بر رخش ایزد نوشت

هست بنفشه مگر قاصد اردیبهشت

کز همه گلها دمد بیشتر از طرف کشت

وز نفسش جویبار گشته چو باغ بهشت

کای گل مشکین نفس مژده بر از نوبهار

دیده نرگس به باغ باز پر از خواب شد

طره سنبل به راغ باز پر از تاب شد