کای گل مشکین نفس مژده بر از نوبهار

کز همه گلها دمد بیشتر از طرف کشت

وز نفسش جویبار گشته چو باغ بهشت

گویی با غالیه بر رخش ایزد نوشت

دیده نرگس به باغ باز پر از خواب شد

طره سنبل به راغ باز پر از تاب شد

آب فسرده چو سیم باز چو سیماب شد