آب فسرده چو سیم باز چو سیماب شد

کای گل مشکین نفس مژده بر از نوبهار

دیده نرگس به باغ باز پر از خواب شد

طره سنبل به راغ باز پر از تاب شد

باد بهاری بجست زهره وی آب شد

نیم شبان بی خبر کرد ز بستان فرار

غبغب این می مکد عارض آن می مزد