نرمک نرمک نسیم زیر گلان می خزد

باد بهاری بجست زهره وی آب شد

نیم شبان بی خبر کرد ز بستان فرار

غبغب این می مکد عارض آن می مزد

گه به چمن می چمد گه به سمن می وزد

گیسوی این می کشد گردن آن می گزد

گاه به شاخ درخت گه به لب جویبار