کز پی یک طیبتم خصم کند گیر و دار

هرکه نگرید از آن خنده ز شیراشیرست

قافیه گو جعل باش جعل ز من درخورست

حشمت من در سخن صد ره از آن برترست

ملک نژادا چو من جهان نزاید همی

پس از من ای بس حکیم که می بیاید همی

به مرگ من پشت دست ز غم بخاید همی