ملک نژادا چو من جهان نزاید همی

قافیه گو جعل باش جعل ز من درخورست

حشمت من در سخن صد ره از آن برترست

کز پی یک طیبتم خصم کند گیر و دار

پس از من ای بس حکیم که می بیاید همی

به مرگ من پشت دست ز غم بخاید همی

دو دست خویش از اسف بهم بساید همی