چو سنگریزه کوه را زگرز پخش می کند

به عزم پورزادشم به حزم پیر زابلی

همین بس است مدحتش به روز گار کار من

به روز کین که جایگه به پشت رخش می کند

به خنجری که خندها به آذرخش می کند

سر و تن حسود را هزار بخش می کند

زمین رزمگاه را ز خون بدخش می کند