زمین رزمگاه را ز خون بدخش می کند

چو سنگریزه کوه را زگرز پخش می کند

به خنجری که خندها به آذرخش می کند

سر و تن حسود را هزار بخش می کند

چنانکه چهره مرا ز خون دل نگار من

اگر فتد ز قهر او به نه فلک شراره ای

به یک سپهر ننگری نسوخته ستاره ای