در خرمن نوال تو اجرام دانه ای

هر فیضی از لقای تو عیش مخلدی

هرآنی از بقای تو عمر زمانه ای

در خنصر جلال تو افلاک خاتمی

چهرت چو مهر نو دهد بی وسیلتی

دستت چو ابر جود کند بی بهانه ای

ملک ترا مداین دنیا خرابه ای