چهرت چو مهر نو دهد بی وسیلتی

هرآنی از بقای تو عمر زمانه ای

در خنصر جلال تو افلاک خاتمی

در خرمن نوال تو اجرام دانه ای

دستت چو ابر جود کند بی بهانه ای

ملک ترا مداین دنیا خرابه ای

جود ترا معادن دریا خزانه ای