فکرت چو بحر عشق ندارد کرانه ای

سیر سپهر عزم تو را روزنامه ای

گنج وجود جود ترا جامه خانه ای

وصف چو ذات عقل ندارد نهایتی

از لطمه عتاب تو در جنبشست چرخ

با موج آسکون چکند هندوانه ای

جاه تو جامه ای که جهانست ذیل او