دلهای ما چو بارگران می کشی به دوش

مشکل توان کشید ازین پس کمان تو

حالی مرا عنان تحمل رو د ز دست

هرگه که باد دست زند در عنان تو

چون موی از آن خمیده تن ناتوان تو

گویند سوی چین نرود هیچ کاروان

وین رسم باژگونه بود در زمان تو