گردون به دشت جاهش چون حلقه کمست

گر جویی از جمال به مهرش تفاخرست

ور گویی از جلال به چرخش تقدمست

گیهان به بحر جودش چون قطره یمست

غایب نگردد از نظر خلق رحمتش

ماند همی به نور که در چشم مردمست

بیضا فروزد از دل کاینم تفکرست