چرخ مدورش چو یکی گوی در دمست

در نوک تیغ و نیش سنانش به روز رزم

یک حمیر اژدها و یک اهواز کژدمست

آن کوه ره نوردکه رخشش نهاده نام

البرزکوه با همه برز و همه شکوه

چون سنگریزه ایست کش آژیده در سمست

هم سیر او ز گرمی استاد صرصرست