از غمزه هر زمان به دلم تیر می زنی

می خواره بهر توبه کند رو به قبله تو

آن توبه ای که قبله میخواره بشکنی

ایدون گمانم آنکه کمانی که از کمین

ای لب اگر تو معدن شهدی وکان قند

بر زخم ما چگونه نمک می پراکنی

ای زلف اگر نه چهره جانان من بت است