تاکی مقیم خدمت او چون برهمنی

ای لب اگر تو معدن شهدی وکان قند

بر زخم ما چگونه نمک می پراکنی

ای زلف اگر نه چهره جانان من بت است

نشگفت کاتش رخ یار است شعله ور

تا تو همی به جنبش چون باد بیزنی

گر خود نه صبد آن مگس خالت آرزوست