نشگفت کاتش رخ یار است شعله ور

بر زخم ما چگونه نمک می پراکنی

ای زلف اگر نه چهره جانان من بت است

تاکی مقیم خدمت او چون برهمنی

تا تو همی به جنبش چون باد بیزنی

گر خود نه صبد آن مگس خالت آرزوست

بروی چو عنکبوت چرا تار می تنی