بالای گنج و سرو کند مار آشیان

بروی چو عنکبوت چرا تار می تنی

با آنکه مسکنت دل ما بود روز و شب

چون شد که روز و شب دل ما را تو مسکنی

ماری به گنج و سرو از آن آشیان کنی

خواهم ترا ز رشته جان ساختن طناب

تا چون سیاه چادر برچیده دامنی