صبحست و ژاله می چکد از ابر بهمنی

ز آهن پری به طبع گریزد تو ای پری

چندین چرا به سخت دلی همچو آهنی

اینک به پیش روی تو اشکم رود ز چشم

تا چاکر خدیو جهانی به جان و دل

چون جان عزیز در بر و چون روح در تنی

جمشید شید چهر و کیومرث گیو گرز