دارم گمان که چرخی از آنرو خمیده ای

ای زلف دانم از چه بدینسان خمیده ای

عمری به دوش بار دل ما کشیده ای

زینسان که بینمت مه و خورشید در بغل

شیطان شنیده ام که برون شد ز خلد و تو

شیطانی و هنوز به خلد آرمیده ای

مانی به زاغ خلد که عمری به باغ خلد