ای زلف دانم از چه بدینسان خمیده ای

گویی که خلق والی مازندرانیا

شهزاده ای که شاهش فرمانروای کرد

بازش ز مرحمت طبرستان خدای کرد

عمری به دوش بار دل ما کشیده ای

زینسان که بینمت مه و خورشید در بغل

دارم گمان که چرخی از آنرو خمیده ای