بازش ز مرحمت طبرستان خدای کرد

از تار تار موی تو آید شمیم مشک

گویی که خلق والی مازندرانیا

شهزاده ای که شاهش فرمانروای کرد

ای زلف دانم از چه بدینسان خمیده ای

عمری به دوش بار دل ما کشیده ای

زینسان که بینمت مه و خورشید در بغل