گویی که خلق والی مازندرانیا

اول ضعیف و زار نمودی به چشم من

وآخر بدیدمت که عجب پهلوانیا

از تار تار موی تو آید شمیم مشک

شهزاده ای که شاهش فرمانروای کرد

بازش ز مرحمت طبرستان خدای کرد

ای زلف دانم از چه بدینسان خمیده ای