رضوان چه کرد با تو و حورا ترا چه گفت

شیطانی و هنوز به خلد آرمیده ای

مانی به زاغ خلد که عمری به باغ خلد

خوش خوش به گرد کوثر و طوبی چریده ای

کاشفته ای و با پر و بال شمیده ای

غلمان مگر به شوخی سنگی زدت به بال

کز خلد قهر کرده به دنیا پریده ای