ورنه از شیراز غوغا خیزد ازمردم خروش

داورگیتی که میلاد کرم در مشت اوست

هفت دریای جهان جویی ز پنج انگشت اوست

چند بارت گفتم ای محمود چشم خود بپوش

پند نشنیدی و شهری را که بی آشوب بود

زآتش سودای خود چون دیگ آوردی به جوش

تا چه گوید شه چو بیند شهری از جورت خراب