خلوتست اینک سرا کام ار دهی وقتست هی

چندگویی کایمت وقتی که کام دل دهم

خون شد از حسرت دلم آن کام کو آن وقت کی

خرمست اینک جهان جام ار کشی بشتاب هان

چند در قاقم خزی و انگشت از سرما گزی

به که جام می مزی کامد بهار و رفت دی

ای بت رازی مشو راضی که از دنبال تو