چند در قاقم خزی و انگشت از سرما گزی

خون شد از حسرت دلم آن کام کو آن وقت کی

خرمست اینک جهان جام ار کشی بشتاب هان

خلوتست اینک سرا کام ار دهی وقتست هی

به که جام می مزی کامد بهار و رفت دی

ای بت رازی مشو راضی که از دنبال تو

همچو گرد افتان و خیزان رو نهم تا ملک ری