همچو گرد افتان و خیزان رو نهم تا ملک ری

چند در قاقم خزی و انگشت از سرما گزی

به که جام می مزی کامد بهار و رفت دی

ای بت رازی مشو راضی که از دنبال تو

یاد آن روزی که دور از چشم زخم آسمان

با تو بودم در کنار زنده رود ملک جی

بارهاگفتی به شوخی جامکی ده یا ابا