چنگل او تیغ توست و ناخن او تیر توست

زین سپس شاید که هر پیری جوان گردد ز شوق

تاکه این بخت جوال همدست عقل پیر تست

هر که گوید مرگ را چنگال و ناخن نیست هست

مهر و مه گویی، اسیر حکم و فرمان تواند

و آسمان زندان و انجم حلقه زنجیر توست

خسروا تا چند تحقیرم نماید روزگار