ای ترک سحر به که سوی باغ خرامیم

بستان می باقی ز کف ساقی مستان

بشنو سخن راست ز مستان و بخور می

گر فصل بهاران بود از فصل زمستان

وز باده گلستان را سازیم ملستان

ای هر دو لبت سرخ تر از پهلوی سهراب

آندم که برو خنجر زد رستم دستان