بر مقدمت از بهر شرف بوسه زند بخت

هر تاجور تخت نشینی به تو محتاج

دندان خود از بیخ کند پیل به خرطوم

تا پایه تخت تو مهیا کند از عاج

بر تارکت از فرط شعف سجده برد تاج

آن روزکه بی واسطه کوره آتش

درکان ز تف تیغ گران آب شود زاج