بر تارکت از فرط شعف سجده برد تاج

دندان خود از بیخ کند پیل به خرطوم

تا پایه تخت تو مهیا کند از عاج

بر مقدمت از بهر شرف بوسه زند بخت

آن روزکه بی واسطه کوره آتش

درکان ز تف تیغ گران آب شود زاج

چشمک زند از گرد سپه نوک سنان ها