چو او صاحبقرانی بی قرینست

خس اندر زیر پهلو پرنیان باد

به عهدش هرکه همچون لاله نشکفت

دلش چون غنچه در فصل خزان باد

ز سعد و نحس گردون بی قران باد

بجز بختش جهان و هرچه در اوست

به مهد امن در خواب امان باد