چون زری شبدیز راندی زی خراسان ای ملک

خویش را بر پیکر خورشید حایل ساخته

رفعت کاخت اگر می دید چرخ چنبری

از ازل در دل نمی آورد فکر برتری

گشت ز آهنگت دوتاری دل هراسان ای ملک

هردو را بر تیره دل اندیشه رزمت گذشت

نز پی گردنکشی ز اندیشه جان ای ملک