چهره اقبالشان در ششدر خواری فتاد

گشت ز آهنگت دوتاری دل هراسان ای ملک

هردو را بر تیره دل اندیشه رزمت گذشت

نز پی گردنکشی ز اندیشه جان ای ملک

زانکه بودندی حریف آب دندان ای ملک

زان سپس هر یک فرستادند زی خوارزم شاه

هدیهای وافر و پیک فراوان ای ملک