افعی زده را مانی از بس که به خود پیچی

در تابش مهر اندر بنشسته و عریانی

هندو چو سپارد جان در آذرش اندازند

تو به آتش سوزان در چون هندوی بیجانی

با آنکه تو خود از شکل چون افعی پیچانی

افعی به بهار اندر از خاک برآرد سر

زآن چهر بهار آیین زین روی گرایانی