افعی به بهار اندر از خاک برآرد سر

تو به آتش سوزان در چون هندوی بیجانی

افعی زده را مانی از بس که به خود پیچی

با آنکه تو خود از شکل چون افعی پیچانی

زآن چهر بهار آیین زین روی گرایانی

بسیار به شب کژدم از لانه برون آید

تو کژدمی و پیوست در روز نمایانی