تو کژدمی و پیوست در روز نمایانی

افعی به بهار اندر از خاک برآرد سر

زآن چهر بهار آیین زین روی گرایانی

بسیار به شب کژدم از لانه برون آید

آن چهره بدین خوبی آشوب جهانستی

گویند بهشتی هست گر هست همانستی

زی کوی مغان ما راگاهی دو سه می باید