بوسیم پسته لب و بادام چشم او

هرچیز می رود غمش از پی خوریم ما

در پای خم بیا بنشانیم گلرخی

کاو هی پیاله پر کند و هی خوریم ما

تا نقل و می زچشم و لب وی خوریم ما

رنجیده شیخ ازینکه نهان باده می خوریم

رنجش چرا به بانگ دف و نی خوریم ما