در ساغر زرین یکی آن آتش بی دود

با جام و قدح زین سپسم عمر شود صرف

بگزیدم چون مشرب آن لعل می آلود

ای سیمبر از جای فزا خیز و فروریز

پیش آر می و جام به رغم غم دیرین

بی داروی می درد مرا نبود بهبود

ز آن می که از آن هر دل غمگین شد خرم