بی داروی می درد مرا نبود بهبود

ای سیمبر از جای فزا خیز و فروریز

در ساغر زرین یکی آن آتش بی دود

پیش آر می و جام به رغم غم دیرین

ز آن می که از آن هر دل غمگین شد خرم

زآن می که از آن خاط ر پژمان شد خشنود

می سیرت و هنجار حکیمست و تو دانی