می سیرت و هنجار حکیمست و تو دانی

بی داروی می درد مرا نبود بهبود

ز آن می که از آن هر دل غمگین شد خرم

زآن می که از آن خاط ر پژمان شد خشنود

بیهوده حکیم این همه اصرار نفرمود

با دختر زر تا نبود کس را سودا

هیهات که برگیرد ازکار جهان سود