بیهوده حکیم این همه اصرار نفرمود

ز آن می که از آن هر دل غمگین شد خرم

زآن می که از آن خاط ر پژمان شد خشنود

می سیرت و هنجار حکیمست و تو دانی

با دختر زر تا نبود کس را سودا

هیهات که برگیرد ازکار جهان سود

ز آن باده که تابنده تر از چهر ایازست