با دختر زر تا نبود کس را سودا

زآن می که از آن خاط ر پژمان شد خشنود

می سیرت و هنجار حکیمست و تو دانی

بیهوده حکیم این همه اصرار نفرمود

هیهات که برگیرد ازکار جهان سود

ز آن باده که تابنده تر از چهر ایازست

درده که شود عاقبت کارم محمود