آورد توان بوسه زنم بر رخ مقصود

ز آن باده که تابنده تر از چهر ایازست

درده که شود عاقبت کارم محمود

مقصود من از باده تویی بو که به مستی

از بوسه تو با من ز چه رو بخل بورزی

از اشک چون من با تو نورزم بمگر جود

بردی به فسون دل زکف عشق پرستان