دستان تو ای بس که بگویند به دستان

از بوسه تو با من ز چه رو بخل بورزی

از اشک چون من با تو نورزم بمگر جود

بردی به فسون دل زکف عشق پرستان

ای تنگتر از سینه عشاق دهانت

باریکتر از فکر خردمند میانت

همسنگ قلل شد غمم از فکر سرینت