ای تنگتر از سینه عشاق دهانت

از اشک چون من با تو نورزم بمگر جود

بردی به فسون دل زکف عشق پرستان

دستان تو ای بس که بگویند به دستان

باریکتر از فکر خردمند میانت

همسنگ قلل شد غمم از فکر سرینت

همراز عدم شد تنم از عشق دهانت