گردد سوی ما مایل اگر سرو چمانت

با آنکه خورد خون جهان خاتم لعلت

در زیر نگین آمده ملک دو جهانت

دیگر به پشیزی نخرم سرو چمن را

حسنی نه که آن را تو دل آزار نداری

صد حیف که پروای دل زار نداری