در زیر نگین آمده ملک دو جهانت

بگرفته سنان ترک نگاه تو مژگان

می بگذرد از جوشن جان نوک سنانت

با آنکه خورد خون جهان خاتم لعلت

دیگر به پشیزی نخرم سرو چمن را

گردد سوی ما مایل اگر سرو چمانت

حسنی نه که آن را تو دل آزار نداری