روزه به صد توش و تاب کرد به گیتی شتاب

جفت بدی با طرب روزه ترا فرد کرد

بود دلت گرم عیش روزه برانگیخت جیش

گرم در آمد به طیش عیش ترا سرد کرد

یک تنه چون آفتاب با همه ناورد کرد

از تن جانها به درد روزه برانگیخت گرد

آنچه به نامرد و مرد می نتوان کرد کرد